علامه جعفری نقل می کنه که : فردی تعریف می کرد که تو یکی از زیارت هام که مشهد رفته بودم به امام رضا (ع) گفتم یا امام رضا دلم می خواد تو این زیارت خودمو از نظر تو بشناسم که چه جوری منو می بینی . نشونه شم این باشه که تا وارد صحنت شدم از اولین حرف اولین کسی که با من حرف می زنه من پیامت رو بگیرم . وارد صحن که شدم خانمم رو گم کردم . این ور بگرد ، اون ور بگرد یه دفعه دیدم داره میره . خودمو رسوندم بهش و از پشت سر صداش زدم که کجایی ؟ روشو که برگردوند دیدم زن من نیست . بلافاصله بهم گفت : (خیلی خری ! ) حالا منم مات شده بودم که امام رضا عجب رک حرف میزنه . زنه دید انگار دست بردار نیستم و دارم نگاش می کنم گفتش: نه فقط خودت پدر و مادر و جد و آبادت هم ! علامه می گوید این داستان را برای مطهری تعریف کردم تا ۲۰ دقیقه می خندید .
سزاوار است که مرد نسبت به خانواده اش گشاده دست باشد تا آنها آرزوی مرگ او را نکنند .
کسی که فقر و بیچارگی اش را برای مردم بازگو کند ، آبروی خود را برده است .
گمان خود را نسبت به خدا نیکو کن . زیرا هرکس گمانش به خدا نیکو باشد ، خداوند مانند گمانش با او رفتار خواهد کرد .
وقتی می خواهید ایمان افراد را بشناسید ، به زیادی نماز و روزه و حج و کارها و خدمات اجتماعی و مناجات شبانه ی آنها ننگردید ، بلکه به صداقت و راستگویی و امانتداری آنان بنگرید .
درباره این سایت